Home | Actueel | Blog | Een kantoorstagiaire op de werkvloer

Een kantoorstagiaire op de werkvloer

Een kantoorstagiaire op de werkvloer

Cynthia Kleinjan

Cynthia Kleinjan loopt sinds februari 2017 stage op onze afdeling Marketing en Communicatie. Voor haar onderzoek liep zij een dagje mee met de thuiszorg en leerde ze hoe het werk in de zorg is. Zij vertelt over haar ervaringen en belevenissen tijdens deze bijzondere stagedag.

Een vroege wekker

Om vijf uur gaat mijn wekker. Voor iemand die absoluut geen ochtendmens is, is dit wel een onmenselijk vroege tijd. Toch heb ik er deze ochtend niet heel veel moeite mee om wakker te worden want lichte zenuwen en gezonde spanningen nemen al snel de overhand: vandaag loop ik een dagje mee met de thuiszorg! Ik heb er zin in, maar heb geen idee wat me te wachten staat. Het enige dat ik weet is dat ik om 7 uur in de Molenhof moet zijn en dat ik mee ga naar een aantal cliënten om hun te interviewen. En oh ja, ik weet dat ik niet tegen bloed en wonden kan. Fijn.

Het echte werk kan beginnen

Om kwart voor 7 kom ik binnen bij de Molenhof. Mijn beeld van verpleegkundigen wordt hier helemaal bevestigd: het zijn super sociale, vriendelijke en behulpzame mensen. Ze bieden me gelijk koffie aan en leggen me al van alles uit over hun vak. Terwijl ik dankzij de koffie langzaam wakker word, hoor ik de gesprekken over de verschillende cliënten en diens zorgplannen aan. Ik snap er niet heel veel van, maar het maakt me wel nieuwsgierig naar deze dag. Om 7 uur gaan we dan echt van start met de route. Ik verbaas me over het enthousiasme van de cliënten. Aan de andere kant: als zo’n lieve, vrolijke verpleegkundige je wakker maakt, dan kan je ook niet echt last hebben van een ochtendhumeur toch? De cliënten waar ik kom zijn geïnteresseerd in mij en al snel merk ik dat ze er niks van snappen: ‘Marketing en communicatie? Wat? En dat in de zorg? Goed dat je nu bij het echte werk bent!’ Uh, ja… Leg dat maar eens uit. Gelukkig willen ze deze “kantoorstagiaire” wel helpen met haar afstuderen en beantwoorden ze graag mijn vragen.

Unieke mensen met unieke verhalen

Deze ochtend ontmoet ik veel verschillende mensen met allemaal hun eigen unieke verhaal. Ik bewonder de mensen die mij spontaan, vol liefde, vertellen waar zij zich voor in hebben gezet en wat zij hebben mee gemaakt. Passievolle verhalen over het werk dat zij hebben gedaan. Liefdevolle blikken naar foto’s van hun levenspartner en soms zelfs van hun kinderen die helaas niet meer hier zijn. Het raakt me. Ontroerd me. En het doet me beseffen dat, ongeacht wat er gebeurd, de zon zal blijven schijnen. Je moet alleen zelf de wolken verdrijven.

Ondanks dat de meeste mensen die ik vandaag ontmoet al op leeftijd zijn, zijn ze een stuk ‘jonger’ dan ik had verwacht. Op de meest onverwachte momenten worden de jeugdige grapjes me om de oren geslingerd. En dan zeggen mensen dat ík eens volwassen moet worden. Wijze les nummer 2: de komende zeventig jaar hoef ik me daar nog niet druk om te maken. Sorry, not sorry! Wanneer ik aan mensen vraag of ze ook digitaal zijn, wordt er voornamelijk verontwaardigd gereageerd. Een vrolijke flierefluiter van negentig jaar springt soepel van haar stoel, vist haar tablet uit de andere kant van de kamer en zoekt behendig een foto op Facebook op die ze trots laat zien. Deze foto staat natuurlijk op haar eigen Facebookpagina. Natuurlijk. Waar anders? Vervolgens somt de mevrouw een hele waslijst op met wie ze Wordfeud speelt. Wat vrienden, familie, haar buurvrouw van ongeveer dezelfde leeftijd… Wacht even, is deze vrolijke vrouw, die nog zo soepel en fit is, die gebruik maakt van de modernste gadgets, écht negentig?! Alsjeblieft, mag ik óók op deze manier negentig worden?

Dankbaar

Aan het einde van de werkdag keer ik met een goed gevoel huiswaarts. Dankbaar voor deze prachtige mensen die ik vandaag mocht ontmoeten. Dankbaar dat het, ondanks alles, toch nog mogelijk is om menswaardige zorg te bieden. En dankbaar dat ik zelf niet ‘het echt werk’ doe. Niet omdat de ochtenden zo onmenselijk vroeg zijn hoor. Wel omdat ik inderdaad niet tegen bloed en wonden kan en ik het alleen al verschrikkelijk vind om iemands pijn te zien tijdens het lostrekken van een vervelende pleister. Ja, ik ben dankbaar dat ik een softe kantoorstagiaire ben.

Reacties

Er zijn nog geen reacties op deze blog

Reageer op deze blog


Verplicht maar verborgen




ActizHKZ keurmerkZonnehuisgroep IJssel-Vecht © 2017Website doorMotivo