Home | Actueel | Blog | Marketeer in de zorg, maar dan ook écht in de zorg!

Marketeer in de zorg, maar dan ook écht in de zorg!

Marketeer in de zorg, maar dan ook écht in de zorg!

Louise Kerkdijk

In het kader van het project Zorgen voor Zorg schrijven medewerkers van Zonnehuisgroep IJssel-Vecht een blog over de ontwikkelingen in de zorg.

Maandag 9 mei is het zover; ik loop een dagje mee met mijn collega Vunda Alexandre Lorenço, gespecialiseerd verzorgende IG. Sinds een jaar werk ik als Marketeer bij Zonnehuisgroep IJssel-Vecht en het zat meteen al in mijn hoofd; ik wil een keer op de werkvloer zien hoe het echt gaat. Niet als voorbijganger, maar écht meehelpen. Nu het zover is, vind ik het eigenlijk best spannend. Natuurlijk zijn er de praktische vraagstukken zoals; waar is het precies en wat trek ik aan. Maar ik ben ook benieuwd wat ik te zien krijg, wat ik moet doen en hoe de cliënten op mij reageren.

Om 9 uur meld ik mij bij Vunda. Hij heeft al een paar uurtjes achter de rug en de ochtend is altijd druk. Ik kan meteen mee naar een kamer waar de laatste cliënt geholpen wordt met wassen en aankleden. Ik hoef nog niks te doen en neem de kamer in mij op. Een mooie ruime kamer, sfeervol ingericht. De mevrouw in kwestie is goed te pas en maakt veel grapjes. Vunda geeft aan dat haar gedrag in de loop van de dag veranderd en dat ze behoorlijk agressief kan worden. Ik kan me er niks bij voorstellen, ze lijkt nu een lief oud omaatje. ’s Middags maak ik haar nog even mee als ze moe begint te worden. Ze is 88 en zegt dat ze naar haar vader en moeder wil. Ze is boos dat niemand haar komt halen. Wat is dementie toch een rotziekte!

Samen zorgen voor zorg

Daarna gaan we naar de volgende cliënt, hij is terminaal. We moeten even naar een andere verdieping om morfine voor hem te halen. Her en der begroet Vunda de andere cliënten, hij kent ze bij naam en ze reageren heel hartelijk! Een beetje aandacht aan een ieder geven is zo belangrijk. De cliënt gaat, zelfs in de uurtjes dat ik er ben, achteruit. De artsen komen een aantal keren langs en de familie is inmiddels ook gearriveerd. Meneer wordt verzorgd en hij moet gedraaid worden, ik help mee. Hij heeft pijn, maar kan nauwelijks praten en deze handelingen putten hem behoorlijk uit. Ik leg mijn hand op zijn arm, ik heb oprecht medelijden met hem.

Met de arts wordt vervolgens de gezondheid en het welzijn van alle cliënten van de afdeling besproken. De arts geeft een aantal keren aan; we doen het alleen als de cliënt er baat bij heeft, anders doen we het niet. Dat vind ik mooi om te horen; wat moet dat moet, maar niet ten koste van alles, het welbevinden van de cliënt staat voorop. Zo wandelen wij even later met een mevrouw naar de naastgelegen locatie. Er moet iets naar het lab en mevrouw mag even meelopen. Ze is onrustig en is de hele dag én nacht in de weer. Af en toe slaapt ze bij, om daarna weer tijden wakker te blijven. Van de korte wandeling wordt ze wat rustiger. Voor ons een kleine activiteit tussen de bedrijven door en voor haar persoonlijke aandacht. In de tijd dat ik er ben is ze hele tijd in de weer. Zo helpt ze een andere cliënt met het eten van een toetje, wat ze beiden overigens erg leuk vinden. Ook checkt ze alle kastjes, veegt ze uitgebreid de vloer en wandelt ze rondjes over de afdeling.

Onzichtbare dementie

Er is één mevrouw in mijn ogen nog heel helder. Ze praat, puzzelt en gaat met een welzijnsmedewerker mee om gezellig boven koffie te drinken met andere bewoners. Vunda vraagt haar ’s middags waar ze die ochtend geweest is, maar dat weet ze toch niet meer. Ik merk dat ik verbaasd ben. Ze lijkt niet dementerend, maar is het wel. Een andere cliënt kan door zijn vorm van dementie bijna niks meer zien. Zijn kopje thee staat vlak voor hem, maar als hij daar niet mee geholpen wordt, blijft het kopje daar staan. De stagiaire heeft engelengeduld en blijft hem attenderen op zijn kopje. Hij kan zelf drinken, dus helpt ze hem zijn kopje te pakken en laat hem verder zijn gang eigen gaan. Respect, aandacht en geduld is zo belangrijk!

Ook help ik een mevrouw met een hapje. Ze zit in een rolstoel en kan zelf niks meer. Het raakt me dat ze volledig afhankelijk is van anderen. Af en toe lacht ze en zegt ze ja of nee. Na het eten wordt ze met de tillift in bed gelegd. Er klinkt zachtjes klassieke muziek, want daar houdt ze van. Een speciale lamp zorgt voor bewegende vormen en kleuren op het plafond, zodat ze rustig wordt en snel in slaap valt. Ik bewonder de manier waarop Vunda met haar omgaat. Hij noemt haar bij de naam, vertelt haar wat hij aan het doen is en stelt haar op haar gemak.

Toepassen

Met Vunda praat ik tussen de bedrijven door over de ontwikkelingen in de zorg. Er wordt steeds meer bezuinigd en er blijft steeds minder tijd over voor een kopje koffie of een praatje. De rol van mantelzorgers en vrijwilligers wordt steeds belangrijker. Mijn bijzondere ervaringen van deze dag probeer ik door te vertalen en toe te passen in mijn dagelijkse werk op de afdeling Marketing & Communicatie. Hoe gaan we om met de bezuinigingen? Hoe blijven we kwalitatief hoogwaardige zorg bieden mét zoveel mogelijk aandacht voor de cliënt? Wij doen er alles aan om dit zoveel mogelijk te blijven bieden!

Louise Kerkdijk, marketeer

Reacties (2)

Jenien ten Katen-Prinsse10 juni 2016, 11:09
Mooi geschreven! Ik denk dat je precies aanstipt wat belangrijk is in de zorg.
Astrid10 juni 2016, 15:21
Mooi geschreven Louise! Respect voor de mensen die in de zorg werken.

Reageer op deze blog


Verplicht maar verborgen




ActizHKZ keurmerkZonnehuisgroep IJssel-Vecht © 2017Website doorMotivo