Home | Actueel | Blog | Het verhaal van Arjen

Het verhaal van Arjen

Het verhaal van Arjen

Communicatie

Het was 7 november 2013, hij kwam vrij soepel binnenlopen in het Zonnehuis. Netjes in pak, met een goeie glimlach. Drie jaar geleden kwam Arjen hier heel anders ditzelfde gebouw binnen, bijna volledig verlamd en amper in staat om te praten.

Stromenbuurt in het Zonnehuis

Na een korte kennismaking liepen Arjen en ik samen naar de Stromenbuurt. De afdeling in het Zonnehuis waar hij een aantal maanden onvoorstelbaar hard heeft moeten knokken om zijn leven weer een waardige invulling te kunnen geven. Samen met de medewerkers van de Stromenbuurt en samen met zijn familie. Onbewust leidde hij mij de weg naar de afdeling, alsof hij hier iedere dag nog komt. In een kamertje wachtte Daniëlle Westrik, teammanager van de Stromenbuurt, ons op. Het weerzien van Arjen met haar en enkele andere medewerkers op de afdeling was bijzonder. Het leek bijna op het weerzien van elkaar als strijdmakkers. 

In coma

Het was 31 oktober 2010 toen Arjen iets voelde in zijn hoofd. Arjen: “Iets knapte”. Hierop volgde een zeurende hoofdpijn, zoals we dit allemaal wel eens hebben. Echter, deze hoofdpijn bleef. Na een aantal dagen met deze hoofdpijn te hebben rondgelopen bezocht Arjen de huisarts en die adviseerde een pijnstiller, rust en een goeie massage bij een gezondheidscentrum. Dit zou voldoende moeten zijn. Een aantal dagen erna onderging Arjen een heerlijke massage. Maar de wereld veranderde een dag later. Arjen werd die dag wakker, stapte zijn bed uit en liep letterlijk tegen de muur. Met stomheid geslagen ging Arjen weer zitten, heroriënteerde zich en vervolgde zijn weg naar de badkamer. Arjen bereikte de badkamer, maar daar ging het goed mis: hij viel en verloor het gevoel in zijn benen. Dit was niet goed. De dokter kwam vrij kort daarna, gevolgd door een ambulance. Ondanks dat de dokter ter plekke al vermoedde dat er iets gaande was in het hoofd van Arjen, was hersenletsel nog niet te constateren. Arjen werd opgenomen in het ziekenhuis in Hardenberg en belandde daar in een coma. Er bleek een bloedprop te hebben gezeten in de nek van Arjen die waarschijnlijk zijn weg naar boven had gevonden door de massage van de avond ervoor. Een verschrikkelijke tijd brak aan voor het gezin: zijn vrouw en twee zonen. Papa lag in coma en niemand wist hoe hij hieruit zou komen. 

Opname in het ziekenhuis

Arjen tijdens zijn ziekte, verkerend in comaAangezien Arjen specifieke zorg nodig had, vanuit de afdeling neurologie, moest hij worden overgeplaatst naar het Sophia ziekenhuis in Zwolle. Door het slechte winterweer kon dit niet direct. Uiteindelijk werd Arjen alsnog overgeplaatst. Op dat moment verkeerde hij nog in een coma. In het Sophia Ziekenhuis werd Arjen geopereerd en vocht werd weggehaald bij de hersenen. Vervolgens werd Arjen overgeplaatst naar ziekenhuis de Weezenlanden.

Foto: Arjen tijdens zijn ziekte, verkerend in coma

Na een maand ontwaakte Arjen uit coma, verlamd en gedesoriënteerd – een andere Arjen. Doktoren vertelden zijn familie vervolgens dat de kans erg klein was dat Arjen weer goed zou functioneren. Door een complicatie met ademhalen, was er een zogenoemde canule geplaatst.  Arjen kon daardoor op dat moment ook niet praten. 

Overplaatsing naar het Zonnehuis

Op een gegeven moment was er in dit ziekenhuis geen plek meer en werd Arjen overplaatst naar het Zonnehuis. Daar vingen de medewerkers van de Stromenbuurt hem op. Tot de komst in het Zonnehuis kon Arjen nog niet praten of bewegen. In het Zonnehuis werd Arjen met een tillift in bed gelegd. Arjen was op dat moment compleet overgeleverd aan de zorg van het team van de Stromenbuurt. 

Op de Stromenbuurt was Arjen de jongste. Een jonge kerel van 36 jaar, op een afdeling waar hoofdzakelijk mensen kwamen van boven de 60 jaar. Mensen met een andere belevingswereld, andere interesses. Arjen: “Ik kwam in een verpleeghuis... Op zo’n moment ben je volledig overgeleverd.” Een pittige tijd brak aan voor Arjen. Hij kreeg zijn spraak terug, maar moest zich overgeven aan een voor hem nog onbekend team, in een omgeving die tevens allesbehalve bekend voor hem was.

Behandeltraject

Maar zowel Arjen, het team als de familie legden zich niet neer bij deze situatie. De artsen in het ziekenhuis zeiden dat het een onmogelijke missie was om Arjen weer goed te laten functioneren, maar het team van Daniëlle Westrik dacht hier anders over. Daniëlle: “Samen wilden we ervoor gaan. Samen met Arjen, samen met zijn familie. Je weet nooit wat er nog mogelijk is”. Arjen: “Maar ik had ook momenten dat ik dacht: Wil ik dit wel? Dit is bijna mensonterend. Wat staat me allemaal nog meer te wachten? Maar tegelijkertijd... wat had ik te willen? Iedereen kan op je inpraten, maar er is er maar eentje die de keuze moet maken om ervoor te gaan.” Hij had twee zonen thuis en een prachtige vrouw, reden genoeg om te knokken. Arjen moest zich overleveren aan de kunde en zorg van het Zonnehuis. Zijn familie kwam vaak, ook zijn kinderen. Zijn jongste kind was nog maar een paar maanden oud, de oudste 2,5.  Daniëlle met een glimlach: “De oudste kwam vaak bij ons op kantoor voor een snoepje”.

Dagen verstreken en langzamerhand ging Arjen vooruit. Van zitten naar staan, van staan naar lopen. Met ups en downs; overwinningen en tegenslagen. De manager ICT bij de politie IJsselland moest weer van vooraf aan beginnen. Als een kind. Maar het ging wonderlijkerwijs steeds beter. Het team van de Stromenbuurt heeft hier volgens Arjen een grote rol in gehad. Hij raakte langzamerhand vertrouwd met hen en samen bleven ze erin geloven. Belangrijk in deze trajecten is het bieden van maatwerk aan de cliënt. Daniëlle: “Toen Arjen bijvoorbeeld graag een hometrainer wilde om op te trainen, wanneer de medewerkers er niet waren, werd er eentje geregeld. Wat ik geleerd heb, is dat je nooit weet wat ooit haalbaar is. Je moet ergens in geloven. Kleine stappen, kleine doelen. Je moet een beeld voor ogen hebben.” 

Samenwerking met collega's

Daarnaast is het belangrijk dat er korte lijntjes liggen tussen behandelaars en artsen. Daniëlle: “Het is de samenwerking die het doet.. Behandelaren moeten elkaar dan ook vinden; met elkaar constateringen afstemmen. Wat we nu bijvoorbeeld doen is het concreet vaststellen van een datum waar je naar toe werkt. Dat maakt zo’n traject veel doelgerichter. Daarnaast is fijngevoeligheid een vereiste voor een behandelaar. Hoe ver kun je gaan om iemand te motiveren?" Arjen: “De verzorgenden en behandelaren pakten me flink aan: Niet zo zeuren, zeiden ze! Doorgaan.” Het werkte. 

Arjen had zich terug geknokt uit een uitzichtloze situatie, hij mocht naar het revalidatiecentrum en nog later naar huis. Terug naar zijn gezin. Een fantastisch moment, maar tegelijkertijd een moment van afscheid. Daniëlle: “Het loslaten is best moeilijk. Maandenlang trek je met elkaar op, de ups en de downs maak je met elkaar mee..”. Arjen heeft inmiddels zijn werk weer opgepakt bij de politie. Bronnen binnen die organisatie vertelden ons dat ze nooit hadden verwacht dat hij zijn functie weer op kon pakken. Een geweldige verrassing. Beetje bij beetje functioneert hij steeds beter. Arjen lachend: “Mijn rugzak is goed gevuld, maar wel met de verkeerde aanleiding. Ik had dit allemaal willen leren, maar liever uit een boek…”

Een warme groet

Arjen na zijn periode van ziekteNa het interview kregen nog meer medewerkers in de gaten dat Arjen weer even in het Zonnehuis was. Als een bekendheid liep hij door de gangen. Grapjes werden uitgewisseld, verhalen weer naar boven gehaald. Je zou denken dat het verhaal van hem een unicum is binnen een organisatie als deze. Daniëlle: “Arjen zijn verhaal is er eentje, maar we kunnen er nog veel meer vertellen. Wellicht andere verhalen, minder heftig, maar ook erg bijzonder. Binnen dit vak kun je iets betekenen voor mensen, mensen weer invulling geven aan hun leven; waarde toevoegen. En dat maakt dit werk erg bijzonder”. 

Foto: Arjen na zijn periode van ziekte

De afdeling en ik namen weer afscheid van Arjen. Op mijn weg naar de ingang liep ik over een Plaza vol met weer andere mensen. Unieke mensen, met elk hun eigen achtergrond. Misschien wel met een verhaal, net zo bijzonder als dat van Arjen. 

Reint Bergman, afdeling communicatie

Reacties

Er zijn nog geen reacties op deze blog

Reageer op deze blog


Verplicht maar verborgen




ActizHKZ keurmerkZonnehuisgroep IJssel-Vecht © 2017Website doorMotivo